AHF Groupexhibition
Deadline

26 januari 2017 t/m 29 januari 201

door: Charlotte de Goey

- Hey! Jullie moeten met elkaar gaan praten. Jullie zouden eens wat moois met elkaar moeten gaan maken. En trouwens volgende week staat ook nog die afspraak voor dat ene project in Amsterdam. Ow en kijk je ook nog even naar je mail heb je wat grappigs doorgestuurd. Ow wacht even volgens mij zie ik daar die ene ontwerper staan die moet je ook even ontmoeten! En ik heb ook nog een vraag voor je.

Een netwerk van kunstenaars, productie, organisatoren, muzikanten, fotografen, illustratoren, schrijvers, dichters en grafici. Wij zijn onderdeel van nog meer, een netwerk van vrienden en van famillie. Samen zijn wij één groot netwerk. Met allemaal x aantal uren in x aantal dagen.

Mij werd de vraag gesteld of ik een expositie wilde cureren. Deze vraag kwam niet uit de lucht vallen. Op de Koninklijke academie van Beeldende Kunsten studeer ik Interieur Architectuur. Een van de mogelijkheden binnen deze opleiding is om je focus te leggen op het vormgeven van exposities. Dit is niet hetgeen waar mijn focus ligt, maar er zijn zeker connecties te vinden met mijn werk, dat zich vaak richt op de publieke ruimte. Gecombineerd met mijn fascinatie voor observatie en organisatie leek me dit een toffe maar vooral ook leerzame uitdaging. Curatorschap is een beroep ansich.

Om deze expositie tot uiting te krijgen heb ik mijn architectuur/ruimte kennis gecombineerd met een serie lezingen die in de geschiedenis van cureren dook. Waar je dan mee eindigt is een stel vragen. En deze vragen hebben antwoorden nodig. De eerste vraag was; Waar? Ik schetste verschillende locaties bij het werk van de kunstenaars, waar een plus een groter dan twee zou worden. Dit werd uiteindelijk een ruimte aan de Korte Vijverberg 2. Via Anna Vastgoed & Cultuur kwamen we hier terecht. Een groots pand uit 1928. In het pand zijn rijke materialen gebruikt, maar deze zijn ook kwetsbaar, wat betekent dat je daar in het ontwerp rekening mee moet houden.

Dat brengt ons bij de tweede vraag; Hoe? Ik wilde displays ontwerpen die het werk van de kunstenaars voorop zou stellen dat deze los zouden komen van hun omgeving. Aangezien de materialen van de ruimte volledig in contrast stonden met de kunst, die zich voordeed in onder andere felle kleuren en rauwe materialen. Daarnaast moest het exposite ontwerp je meenemen in het perspectief van de kunstenaar en als een geheel staan. Ik besloot de namen van de kunstenaars weg te laten en de focus te leggen op het netwerk AHF om het zo vanaf een afstand een eenheid te laten zijn in plaats van een visuele onderverdeling met losse kaartjes. Dit was mogelijk gezien de intieme setting en zou bij een museum minder goed werken. Ik wilde de aandachtigheid van de mens bekijken omdat de setting de mogelijkheid bood tot verschillende interacties. Blijft een werk je bij en loop je naar de tafel om daar een visitekaartje te pakken? Aanschouw en verlaat je daarna zonder enig idee de ruimte weer of spreek je iemand aan die bij de expositie lijkt te horen? Wat neemt een bezoeker uit zichzelf mee en waarom? En hoe kan ik daar als curator/ontwerper op inspringen in de toekomst? De rode draad door de expositie waren de witte frames en elementen waardoor er een onderscheid ontstond tussen de werken en de ruimte. Aan het begin van de ruimte hing de overkoepelende tekst van het thema "Deadline". Daaronder stond een bar met promo van de kunstenaars en AHF en een uitleggende tekst over AHF.

Het werk van Merlot Lucille Bos verwelkomt je in de ruimte. Een gele lakleren handschoen die zo'n 3 keer is uitvergroot steekt de hand naar je uit vanuit de hal. De handschoen steunt op een dun ijzeren frame waardoor de handschoen lijkt te zweven vanaf een afstand. De handschoen is wat gescheurd en laat lichte roze pastel kleuren door. Op de grond liggen spekjes en aan de achterkant is de handschoen gevuld met spekjes die wat uit de handschoen stulpen. Het werk bevraagt het nastreven van perfectionisme in het sociale contact.

Daarnaast staat tegen de messingkleurige muur een rek met een compositie van twee rijen en 9 illustraties.

Sweetness & Other Life-Threatening Situations (SweetN. (L) OLTS) van Marilou Klapwijk. De illustraties zijn in pastel kleuren en laat alleen het laatste moment na de deadline zien, waarin alle keuzes al gemaakt zijn en afgerond. Werkend naar de expositie toe, naar de deadline toe, waarbij er alleen de ambitie was van in ieder geval één illustratie te maken, onstonden er tal van momenten waarop er keuzes gemaakt moesten worden welke wel en niet werden afgemaakt, geprint en uberhaubt werden gepresenteerd.

Schuin tegenover het werk van Marilou en gecentreerd in de ruimte ligt het werk van Irene van Aarle. Het is een

doek van canvas beschilderd met zwarte, grijze en witte lijnen en bewerkt met houtkool. In deze lijnen zijn de vormen van handen, voeten en benen terug te vinden, maar zonder eind en zonder begin. Een opgevouwen en ingedoken lichaamsvorm. Een houding waarin ieder zichzelf weleens kan plaatsen of zou willen plaatsen al is het maar voor even op sommige momenten.

Voor het raam staat er een groot wit frame met 6 foto's van Gordon Meuleman. Elke foto bevat een onderwerp in dezelfde publieke ruimte, wat af te lezen is aan de elementen in de achtergrond. Een groot deel van de onderwerpen slaapt zittend en een ligt er op de grond. Ze bevinden zich allemaal op dezelfde rode bank die de foto's met elkaar linkt. Maar ook op andere plaasten in de foto's zijn er vloeiende connecties gemaakt. De foto's zijn op formaat dat je bijna net zo groot bent als de onderwerpen. Het wachten in een ruimte die niet van jou is en je je eigen maakt omdat je niet anders kan op dat moment in tijd.

Als je je omdraait kijk je naar het werk van Rinze Lich. Een witte blouse op een kruisvormig frame met een dunne koperen draad om de nek van het frame, met een tekst genaamd Parabel van 't dode Leyntje. Op de vloer liggen brieven met de tekst Ami, Animal. De tekst vertelt het verhaal van Leyntje, Leyntje kwam aan haar eindje.

Achter het frame tegen de muur aan ligt een plaat met de onderstreepte tekst; "Hier" en verspreid op de vloer lagen elastieken met bloed en waren er lijnen aangegeven op de vloer met schilderstape. Elke dag deed Guus Timmerman een performance die rond de tien minuten duurde. Op vastgezette tijd kwam hij binnen en nam de maten van de lijnen

op de vloer, noteerde dit en nam plaats op de tekst "Hier". Dan nam hij een elastiek in de mond en liet kijkers deze naar achteren trekken tot het elastiek knapte, markeerde de afstand en nam weer plaats. Na tien minuten verliet hij weer de ruimte, waar hij de kijkers in stilte achterliet.

Rechts van de witte plaat met "Hier" hing het werk van Jelle Kos. Een werk waar hij sinds 2008 mee bezig is. Elke keer heeft het werk een nieuwe laag gekregen waarin elementen zijn verdwenen, gebleven en bijgekomen. Die lagen laten allemaal verschillende grafische stijlen zien die in cohesie naast elkaar staan. Het werk ontbrak aan een deadline, die heb ik als curator eraan gegeven omdat ik het proces van Jelle niet wilde beinvloeden en liet hem dan ook pas weten op de dag zelf welk werk geexposeerd zou worden. Dan zie je in het midden van de ruimte een afgebakende plek van twee bij twee meter, waarin acht witte objecten te zien zijn. Een ladekast, een stoel, een lamp, een gieter, een kinderhoofdje met een gat erin, een been, onderlijf en torso van een paspop. En tussen deze objecten zat Sophia den Breems gehuld in een wit werkpak met capuchon. Ze zat hier gedurende de hele expositie de objecten te illustereren. Haar deadline was het einde van de expositie, met de vraag aan haarzelf, hoe ver ze zou komen en of dit gelijk staat aan haar eigen inschattig. Een van de hoge ramen van de ruimte is bedekt met een licht doorlatende doek en heeft een witte tafel die leunt op de venterbank. Daarop staat een laptop en uit de laptop komt de toon van het overgaan van een telefoon. Er wordt verbinding gezocht. Op het beeldscherm zie je dat er verbinding wordt gemaakt door de bewegende balletjes op het scherm. Na een tijd kom je erachter dat de verbinding er niet gaat komen. Dit was het werk van Belinda van Booma.

Foto: Charlotte de Goey

Foto: Charlotte de Goey

Sophia den Breems performance Foto: Gordon Meuleman

Sophia den Breems performance
Foto: Gordon Meuleman

Werk van Belinda van Booma Foto: Charlotte de Goey

Werk van Belinda van Booma
Foto: Charlotte de Goey

Guus Timmermans performance Foto: Gordon Meuleman

Guus Timmermans performance
Foto: Gordon Meuleman

Werk van Merlot Lucille Bos Foto: Charlotte de Goey

Werk van Merlot Lucille Bos
Foto: Charlotte de Goey